. ارائه ضعیف، کل برنامه رو گرچه که برنامه بسیار هوشمندانه و دقیقی بود زائل می کرد. این یکی از بزرگ ترین طنزهای عصر انفجار اقتصادی در ده ۱۹۹۰ بود. درحالی که اینترنت ارتباطات جهانی رو ممکن ساخته بود، خیلی از تکنولوژیایی که این رو ممکن ساخته بودن محصول فرهنگ محلی رفت و امد روبرو بودن.

شخصیت

رشد انفجاری

از زمان اختراع مدارهای مجتمع، سیلیکون ولی و رشد تقریبا با هم هم معنی شدن. در سال ۱۹۵۹، تعداد مشاغل مربوط به تکنولوژیای پیشرفته به سختی به ۱۸،۰۰۰ می رسین. اما در سال ۱۹۷۱ این تعداد به حدودا ۱۱۷،۰۰۰ رسیده و در سال ۱۹۹۰، ۲۶۸،۰۰۰ شغل رو به خود اختصاص داده. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹، سیلیکون ولی بیشتر از ۲۳۰،۰۰۰ شغل اضافه کرد ( افزایش ۲۳ درصدی) و حدود ۴۰ درصد از صادرات کالیفرنیا رو به خود اختصاص داد. واسه رفع نیاز رو به رشد واسه کارکنان بخش تکنولوژی پیشرفته، به ویژه مهندسین، آمریکا شرایط مهاجرت رو واسه مهاجران تحصیل کرده آسون کردن نمود و منطقه شاهد جمله کارکنانی از هند و چین به اونجا شد. طبق سرشماریای سالای ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰، جمعیت مهاجر سانتاکلارا بیشتر از ۲ برابر شده بود و به ۳۵۰،۰۰۰ نفر رسید. در شروع قرن ۲۱، جمعیت سیلیکون ولی به بیشتر از ۲ میلیون نفر رسید؛ سن خوزه به تنهایی از ۲۰۰،۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۰ به ۹۰۰،۰۰۰ نفر در شروع قرن ۲۱ رسید و به یکی از بزرگ ترین شهرهای شمال کالیفرنیا تبدیل شد. الکترونیک، کامپیوتر و نرم افزار کامپیوتری باعث پولدار شدن منطقه شد، اما بیشتر این ثروت به وسیله بنگاهای املاک جذب می شد. در سال ۲۰۰۰ میانگین قیمت خونه در سانتاکلارا بیشتر از دو برابر میانگین قیمت خونه در مناطق اصلی کلان شهرها بود.

حبابای در حال انفجار

سال ۲۰۰۰ سال پایان حباب اینترنت بود، در یک دوره ۵ ساله ارزش کاغذی سهام عمومی مبادله شده ی شرکتای اینترنتی خیلی بیشتر از پتانسیل این صنعت بالا رفت. در سال ۲۰۰۵، ارزش شرکتای مبادله شده ی سیلیکون ولی به سختی به یک سوم بالاترین ارزش بازاری اونا می رسین. تغییرات اقتصادی به این وسعت اثر عمیقی برجای گذاشت. در سال ۲۰۰۵، تعداد شغلا در سانتا کلارا خیلی کمتر از سالای رشد در سال ۱۹۹۵ بود. میزان تامین مالی سرمایه گذاران خطرپذیر، این مایه زندگی استارت آپای سیلیکون ولی، از ۱۰۵.۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۰ به ۲۰.۹ میلیون دلار در سال ۲۰۰۴ سقوط کرد. حتی خوش بینی معروف سیلیکون ولی هم از این محیط پساحبابی در امان نمونه. اما ارزش خونه سقوط نکرد و سیلیکون ولی بازم گرون ترین منطقه واسه زندگی حساب می شد تا اینکه در سال ۲۰۰۸ در آخر حباب خونه هم هم چون کل اقتصاد ترکید. میانگین قیمت خونه در سیلیکون ولی بیشتر از ۳۰ درصد کم شد و بعضی از مناطق حتی کاهش ۵۰ درصدی رو تجربه کردن.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منابع کارشناسی ارشد و منابع آزمون دکتری

با اینکه سیلیکون ولی از نتیجه های رکود اقتصادی در امان نمونه، اما هیچ موقع به زانو در نیامد. پس از رکود بزرگ سالای ۲۰۰۸-۲۰۰۹ که میزان بیکاری سیلیکون ولی به ۱۰ درصد و حتی بیشتر رسیده بود، تازه واردهایی مثل لینکد این (Linkedin) و فیسبوک (Facebook) این امید رو ساختن که رسانه های اجتماعی ممکنه موج جدید بعدی واسه جلو بردن حرکت سیلیکون ولی باشن. حتی در زمان کاهش سرمایه گذاری، شرکتای موجود در سیلیکون ولی ۴۰ درصد از پول و پله و سرمایه سرمایه گذاران خطرپذیر در کل آمریکا رو به خود جذب کردن.

اینجور آمارهایی مهم هستن، اما نمی تونن فلسفه ی وجودی سیلیکون ولی یا تاریخی که باعث شد این منطقه بر سر زبونا بیفته رو قبضه کنن. خیلی از ساکنان الان، این ناحیه رو به شکل یک محصول نپخته و یک نظام سرمایه داری برهنه می بینن، محلی که کارکنان روستایی اون فست فود می خورن، سرمایه گذاران خطرپذیر اون خودروهای لوکس می رانند و روی تراشهای کامپیوتری خاصی تخصص دارن و مردها و زنان خوش قیافه و جوون می تونن ایده های خود رو به میدون بیارن، حمایت مالی شن و منتظر اولین پیشنهاد سهام واسه شرکت شون باشن تا از یک شخص معمولی سخت کوش به یک میلیونر سخت کوش تبدیل شن. بعد از ترکیدن حباب اینترنت، مطمئنا ساکنین منطقه فهمیدن که انتظار رشد دائم و افسارگسیخته نه تنها احمقانه بلکه خطرناکه. فراموشی تاریخی بخش مهم فرهنگ این منطقه اما حتی تاکید بر چیزای خیلی جدید هم نمیتونه این حقیقت رو که قدرت اقتصادی منطقه، محصول گذشته اون جدا از اینکه زمان حال اون و قراردادهای نظامی جدا از اینکه سرمایه گذاریای خطرپذیره به باد فراموشی بسپارد. سیلیکون ولی یک منطقه بالغ از نظر اقتصادیه که زمان کودکی و بلوغ خود رو مدیون دلارهای مالیاتی آمریکاس.

کودکی-نام-تصویر

منبع : icann.org britannica.com

ایده خود رو به پول تبدیل کنین


۳