سیستم اطلاعاتی مخاطب، چنین فرض میشود که پیام وصول شده است.
ب) کنوانسیون 2005 سازمان ملل متحد
آنسیترال در عهدنامه 2005 ملاک خود را در تعیین ملاک و معیار زمان ارسال داده پیام اندکی تغییر میدهد. در بند یک ماده 10 عهدنامه مقرر شده است: «زمان ارسال ارتباط الکترونیکی هنگامی است که سیستم اطلاعاتی از کنترل اصل ساز یا کسی که از سوی وی، ارتباط را ارسال میکند، خارج میشود؛ اگر ارتباط الکترونیکی از کنترل اصل ساز یا کسی که از سوی او ارتباط را ارسال میدارد، خارج نشود، هنگامی است که ارتباط الکترونیکی، وصول میشود.»
عهدنامه 2005 همانند ماده 26 ق.ت.ا.ا مفاهم ارسال و دریافت را تقریباً در یکدیگر ادغام نموده است. یعنی وقتی که توسط مخاطب و سیستم اطلاعاتیاش پیام دریافت شود میتوان گفت بر اساس قسمت دوم بند 1 ماده 10 همین عهدنامه، ارسال رخ داده است. میتوان گفت عهدنامه برای تشخیص زمان ارسال ارتباط الکترونیکی، ابتدا به ارائه قاعده و سپس استثناء وارد بر آن پرداخته است. بنابراین اصل بر این است که ارتباط الکترونیکی، هنگامی ارسال شده تلقی میشود که از کنترل اصل ساز و یا کسی که از سوی وی ارتباط را ارسال میکند، خارج شود. در این حالت زمان ارسال ارتباط همان زمان وصول ارتباط است که در بند 2 ماده 10 مشخص گردیده است.
بنابراین، در مواردی که مشخص نشود که اربتاط از کنترل اصلساز خارج شده، باید احراز شود که آن ارتباط وصول شده است. بنابراین صرف ترک کردن سیستم ملاک معتبری برای ارسال شده دانستن داده پیام نیست؛ به خصوص وقتی که محتویات داده پیام حاکی از ایجاب باشد، چنین حکمی کاملاً به ضرر مخاطب میباشد، زیرا هنوز در واقع وی به لحاظ فنی پیامی را دریافت نکرده است،هرچند پیغام به مقصد او در حرکت است و احتمال برگشت پیغام هم صفر باشد.
عهدنامه جهت تعیین زمان انعقاد قرارداد الکترونیکی در بند 1 ماده 10 به ملاک خروج داده پیام از سیستم تحت کنترل اصل ساز و باقی ماندن داده پیام علیرغم ارسال روی آورده است. این بند وارد شدن یا دریافت داده پیام، سیستم اطلاعاتی فرستنده را ترک نکند، نشانه ارسال شناخته است. بنابراین هنگامی که داده پیامهای قبولی در عین باقی ماندن در سیستم فرستنده وارد سیستم اطلاعاتی گیرنده شد، در همان لحظه ارسال پیام رخ داده و قرارداد الکترونیکی منعقد میشود.
زمان وصول: به موجب بند 2 ماده 10 عهدنامه «زمان وصول ارتباط الکترونیکی زمانی است که ارتباط الکترونیکی توسط مخاطب در آدرس الکترونیکی که توسط او تعیین شده، قابل دسترسی است. زمان وصول ارتباط الکترونیکی در دیگر آدرس الکترونیکی مخاطب، هنگامی است که توسط او رد آن آدرس قابل دسترسی است و مخاطب آگاه میشود که ارتباط الکترونیکی به آدرس او ارسال شده است. چنین فرض میشود که ارتباط الکترونیکی توسط مخاطب هنگامی که به آدرس الکترونیکی او میرسد، قابل دسترسی است.»
ملاحظه میشود که عهدنامه در موردی که سیستم و آدرس طراحی شده مخاطب موجود باشد، زمان وصول را لحظهای میداند که داده پیام «قابلیت دسترسی و بازیافت شده در آن آدرس» را پیدا میکند و این با ورود به سیستم متفاوت است. و در مورد عدم طراحی سیستم به منظور دریافت داده پیام؛ در هر سیستم متعلق به او قابلیت بازیافت داده پیام توسط مخاطب در آن آدرس به اضافه اطلاع یعنی مخاطب از اینکه او داده پیام دارد احاله شده است.
حال اگر بار دلیل اثبات مطلع بودن را بر عهده ارسال کننده بگذاریم، او وظیفه دارد به مخاطب اطلاع دهد که چنین پیغامی را برایش ارسال کرده است و برعکس اگر اثبات وصول را به عهده گیرنده بگذاریم، او باید ثابت کند که داده پیام را بازیافت نکرده و اصولاً از آن بی اطلاع است. به خاطر جلوگیری از دعاوی، عهدنامه 2005 چنین فرضی را در خصوص «قابلیت بازیافت» داده پیام ابلاغ نموده است که به محض ورود داده پیام به سیستم اطلاعاتی فرض میشود که قابلیت را پیدا کرده است و این در واقع چرخش از نظریه «بازیافت داده پیام» در 2005 به زمان ورود به سیستم اطلاعاتی در 1996 میباشد.
با توجه به بند 2 ماده 10 عهدنامه 2005 ورود داده پیام به سیستم، علامت بازیافت است. علاوه بر آن آگاه شدن مخاطب نیز شرط لازم است و در خصوص تعدد سیستمهای متعلق به مخاطب اعم از تعیین شده یا نشده (بند 2 ماده 27 ق.ت.ا.ا) به ملاک «بازیافت داده پیام» توسط مخاطب روی آورده است. لذا چنانچه طرفین توافق کننده که لحظه دریافت صرفاً لحظه ورود به سیستم اطلاعاتی مخاطب یا حتی ورود به ISP مخاطب باشد و یا لحظه بازیافت داده پیام توسط مخاطب و یا بالاتر از آن لحظه قرائت داده پیام و اطلاع مخاطب از مفاد کامل داده پیام باشد، همان گونه عمل خواهد شد.
مبحث دوم: مکان ارسال و دریافت داده پیام متضمن ایجاب و قبول
گفتار اول: اهمیت تشخیص مکان ارسال و دریافت داده پیام
محل انعقاد عقد به نوبه خود مهم میباشد. در قراردادهای الکترونیکی، با توجه به فناوری پیشرفته موجود اصلساز و مخاطب این امکان را دارند که در هر مکانی داده پیام را برای طرف مقابل ارسال کند و بدین وسیله به تبادل ایجاب و قبول بپردازند.
«ممکن است شخصی برای انعقاد قرارداد از محل کار اصلی خود یا از مکانی عمومی یا حتی در حال پرواز ایجاب و قبول خود را بفرستد. در چنین حالتی، حتی اگر زمان فرستادن پیام در سیستمها و دستگاههای مبدا و مقصد مشخص باشد، ممکن است محل فرستادن و دریافت داده پیام نامشخص باشد.بنابراین باید ضوابط و معیارهایی در نظر گرفته شود که در صورت بروز اختلاف بتوان
موضوع را حل و فصل نمود.»
میتوان گفت تشخیص و تعیین صلاحیت نسبی (محلی) دادگاهها مهمترین اثر تعیین مکان تشکیل قرارداد میباشد. ماده 11 قانون آئین دادرسی مقرر داشته خواهان باید در دادگاه محل اقامت خوانده مبادرت به اقامه دعوا نماید، اما در دعاوی راجع به اموال منقول که از عقود و معاملات ناشی شده است، قانونگذار بیان داشته دعوا به انتخاب خواهان میتواند در یکی از سه دادگاه زیر اقامه شود:
«محل اقامت خوانده، محل تشکیل قرارداد، محل اجرای تعهد قراردادی» همچنین باید گفت محل تشکیل عقد از عوامل تعیین قانون حاکم بر قرارداد است. ماده 968 ق.آ.د.م مقرر داشته: تعهدات ناشی از قرارداد تابع قانون محل وقوع عقد است مگر اینکه طرفین اتباع بیگانه بوده و صریحاً یا ضمناً عقد را تابع قانون دیگری قرار داده باشند.
گفتار دوم: معیارهای تشخیص مکان ارسال و دریافت داده پیام
بند نخست: در حقوق ایران
در خصوص مکان ارسال داده پیام اگر توافقی بین طرفین صورت نگرفته باشد و فرض بر این است که اصل ساز فقط یک محل تجاری دارد و مکان ارسال داده پیام محل تجاری یا کار ارسال کننده باشد:
بند الف ماده 29 ق.ت.ا بیان داشته: محل تجاری یا کاری اصل ساز محل ارسال داده پیام است.»
2. اگر اصل ساز بیش از یک محل تجاری یا کاری داشته باشد، نزدیکترین محل به اصل معامله، محل تجاری یا کاری خواهد بود در غیر این صورت محل اصلی شرکت، محل تجاری یا کاری است. (بند اول ماده 29)
3. اگر اصل ساز یا مخاطب فاقد محل تجاری یا کاری باشند، اقامتگاه قانونی آنان ملاک خواهد بود. ضمناً ماده 30 قانون ایران آثار حقوقی زمان و مکان ارسال و دریافت داده پیام ها و همچنین آثار حقوقی ناشی از محتوای داده پیام ها را تابع قواعد عمومی قرار داده است.
بند الف ماده 29 «ق.ت.ا.ا» محل تجاری یا کاری اصل ساز محل ارسال داده پیام است و محل تجاری یا کاری مخاطب محل دریافت داده پیام است مگراینکه خلاف آن توافق شده باشد.»
اگر مخاطب دارای چندین محل تجاری یا کاری باشد و یکی از آنها را بعنوان محل تجاری معین نکرده باشد، محل وصول داده پیام مکانی است که از نزدیکترین محل به اصل معامله بوده. (قویترین ارتباط را با قرارداد دارد) بند ب ماده 29.
اگر مخاطب هیچ محل تجاری یا کاری ندارد. بند ج ماده 29 بیان داشته: اگر اصل ساز یا مخاطب فاقد محل تجاری یا کاری باشند، اقامتگاه قانونی آنان ملاک خواهد بود.

بند دوم: در مقررات بین المللی
الف) قواعد نمونه آنسیترال
در خصوص مکان ارسال داده پیام اگر توافقی بین طرفین صورت نگرفته باشد و فرض بر این است که اصل ساز فقط یک محل تجاری دارد و مکان ارسال داده پیام محل تجاری یا کار ارسال کننده باشد:
بند 4 ماده 15 قانون نمونه بیان داشته: «در صورت عدم توافق دیگر بین اصل ساز و مخاطب، چنین فرض میشود که داده پیام از محل کسب و کار اصل ساز ارسال و در محل کسب و کار مخاطب دریافت شده است.»
اگر اصل ساز بیش از یک محل تجاری یا کاری داشته باشد: در بند 4 ماده 15 چنین قید شده است «در صورتی که اصل ساز یا مخاطب بیش از یک محل کسب و کار داشته باشد، منظور از محل کسب و کار محلی است که بیشترین ارتباط را با معامله مربوط داشته باشد و یا در صورتی که معاملهای در کار نباشد، مهمترین محل کسب و کار در بند 4 ماده 15 (تبصره b) قید شده است که در صورتی که اصل ساز یا مخاطب محل کسب و کاری نداشته باشد، ارجاعات باید به اقامتگاه وی صورت گیرد.
در رابطه با مکان وصول داده پیام نیز باید گفت:
الف) اگر توافقی بین اصل ساز و مخاطب صورت نگرفته است و فرض این است که مخاطب فقط یک محل تجاری یا کاری دارد، مکان وصول یا دریافت داده پیام همان محل تجاری یا کاری مخاطب است.
قسمت دوم بند 4 ماده 15 قانون نمونه: «در صورت عدم توافق دیگر بین اصل ساز و مخاطب چنین فرض میشود که داده پیام در محل کسب و کار مخاطب دریافت شده است.»
اگر مخاطب دارای چندین محل تجاری یا کاری باشد و یکی از آنها را بعنوان محل تجاری معین نکرده باشد، محل وصول داده پیام مکانی است که نزدیکترین محل به اصل معامله بوده. (قویترین ارتباط را با قرارداد دارد) تبصره a بند 4 ماده 15 نیز چنین مقرر داشته:
اگر مخاطب هیچ محل تجاری یا کاری ندارد: تبصره ط بند 4 ماده 15 چنین مقرر داشته: در صورتی که اصل ساز یا مخاطب محل کسب و کاری نداشته باشد ارجاعات باید به اقامتگاه او صورت گیرد.
ب) کنوانسیون 2005 سازمان ملل متحد
در خصوص مکان ارسال داده پیام اگر توافقی بین طرفین صورت نگرفته باشد و فرض بر این است که اصلساز فقط یک محل تجاری دارد و مکان ارسال داده پیام محل تجاری یا کار ارسال کننده باشد:
در بند 3 ماده 10 عهدنامه مقرر شده: «چنین فرض میشود که ارتباط الکترونیکی به محل تجارت اصل ساز، ارسال شده…»
اگر اصل ساز بیش از یک محل تجاری یا کاری داشته باشد: بند 2 ماده 6 و بند 3 ماده 10عهدنامه مقرر داشته: اگر یکی از طرفین محل تجارت خویش را تعیین نکند و یا بیش از یک محل تعیین نماید، از نظر این عهدنامه مکانی که نزدیکترین ارتباط را با همان قرارداد دارد به عنوان محل تجارت شناخته میشود، البته با توجه به شرایط و اوضاع و احوالی که طرفین قبل یا همزمان با انعقاد قرارداد در نظر داشتهاند.»
در بند 3 ماده 6 آمده است که «اگر شخص حقیقی محل تجارت نداشته باشد، محل سکونت معمولی او بعنوان محل تجارت وی، شناخته میشود.»
در رابطه با مکان وصول داده پیام نیز باید گفت:
الف) اگر توافقی بین اصل ساز و مخاطب صورت نگرفته است و فرض این است که مخاطب فقط یک محل تجاری یا کاری دارد، مکان وصول یا دریافت داده پیام همان محل تجاری یا کاری مخاطب است.
عهدنامه قسمت دوم بند 3 ماده 10: «چنین فرض میشود که ارتباط الکترونیکی در محل تجارت مخاطب، به نحوی که مطابق ماده 6 تعیین شده واصل شده است.»
در بند 1 ماده 6 این عهدنامه مقرر شده: از نظر این عهدنامه چنین فرض میشود که محل تجارت شخص مکانی است که توسط او تعیین شده است؛ مگر اینکه طرف دیگر اثبات کند که شخص معرفی کننده نشانی، در آنجا محل تجارت ندارد.
اگر مخاطب دارای چندین محل تجاری یا کاری باشد و یکی از آنها را بعنوان محل تجاری معین نکرده باشد، محل وصول داده پیام مکانی است که نزدیکترین محل به اصل معامله بوده.(قویترین ارتباط را با قرارداد دارد.)
اگر مخاطب هیچ محل تجاری یا کاری ندارد: بند 3 ماده 6 عهدنامه بیان داشته «اگر شخص حقیقی محل تجارت نداشته باشد محل سکونت معمولی او محل تجارت وی شناخته میشود.
مبحث سوم: ایجاب الکترونیکی
گفتار اول: مفهوم ایجاب الکترونیکی
چنان که گفتیم، مقرّرات حاکم بر قراردادهای سنتی در مورد قراردادهای الکترونیکی نیز قابل اعمال هستند و در واقع این وسیله و محیط اعلام اراده است که تفاوت کرده است. با توجه به این نکته جهت تعریف ایجاب الکترونیکی نیز می توان به تعاریفی که به طور کلی از ایجاب ارایه شده مراجعه نمود.
مطابق با بند یک ماده 14 کنوانسیون 1980 وین راجع به بیع بین المللی کالا:
پیشنهاد انعقاد قرارداد به یک یا چند شخص معین، چنانچه به قدر کافی واضح و دال بر قصد التزام گوینده ایجاب در صورت قبول (مخاطب) باشد، ایجاب تلقی می شود …

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منابع و ماخذ تحقیق :رژیم صهیونیستی

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

محققان داخلی معتقدند: ایجاب اعلام اراده کسی است که طرف قرارداد را بر مبنای معینی به انجام دادن معامله دعوت می کند، به گونه ای که اگر پیشنهاد مورد قبول طرف قرار گیرد او به مفاد آن پای بند شود، خواه پیشنهاد خطاب به شخص معین یا عموم مردم باشد.
در تعاریف فوق، در واقع ایجاب، به عنوان نوعی اعلام اراده، به طور کلی تعریف شده و وسیله این اعلام مورد توجه قرار نگرفته است. در نتیجه این تعاریف، به سبب عام بودن، ایجاب الکترونیکی را نیز دربر می گیرند و برای تعریف این نوع ایجاب کافی است که قید اعلام اراده از طریق ابزار الکترونیکی به آنها افزوده شود.

با توجه به این تعاریف می توان دریافت که پیغام الکترونیکی درج شده بر روی یک سایت یا پیغامی که از طریق پست الکترونیکی ارسال شده زمانی ایجاب تلقی می شود که به اندازه کافی واضح یعنی حاوی عناصر ضروری برای انعقاد قرارداد (مانند اوصاف کالا یا خدمت و ثمن در عقد بیع) باشد، به طوری که قبول مفاد آن از سوی مخاطب برای انعقاد عقد کفایت کند.
به علاوه چنان که از تعاریف فوق برمی آید، پیغام الکترونیکی که کالا یا خدمتی را توصیف می کند باید بر اراده قطعی گوینده مبنی بر التزام به مفاد آن در صورت مثبت بودن پاسخ مخاطب و قبول وی دلالت نماید.
در صورت فقدان شرایط مذکور، پیغام الکترونیکی ایجاب محسوب نمی شود و در حقیقت باید آن را نوعی تبلیغ یا دعوت به انعقاد قرارداد دانست، زیرا هدف از تبلیغات تجاری آگاهی ساختن مشتریان احتمالی نسبت به برخی ویژگی های کالا یا خدمت است. از دیگر سو، هرگاه پیغامی همه اوصاف مبیع و همچنین قیمت مورد نظر گوینده ایجاب را در خود داشته ولی دلالتی بر قصد وی مبنی بر التزام به مفاد آن در صورت قبول مخاطب ننماید، باز هم نمی تواند ایجاب محسوب شود و در اینجا نیز با تبلیغی صرف مواجهیم.
در واقع آنگونه که برخی از نویسندگان گفته اند: تبلیغ مرحله ای عقب تر از ایجاب در فرآیند انعقاد عقد است. و ثمره عملی تمیز ایجاب از تبلیغ نیز از همین تقدم و تأخر در فرآیند مذکور ناشی می شود چرا که اگر اعلام اراده ای ایجاب باشد، به صرف قبول مفاد آن از سوی مخاطب، قرارداد منعقد و گوینده به مفاد آن ملزم می شود.
به طور خلاصه می توان رابطه منطقی تبلیغ و ایجاب را عموم و خصوص مطلق دانست بدین توضیح که هر ایجابی تبلیغ است چرا که هدف از ایجاب هم مانند تبلیغ، بیان ویژگی های کالا یا خدمت و جذب مشتری است. در مقابل همه تبلیغ ها لزوماً ایجاب نیستند زیرا ممکن است فاقد شرایطی باشند که برای ایجاب گفته شد. اما تبلیغی که مشتمل بر تمامی عناصر عقد و نیز مبین قصد نهای شخص مبنی بر انعقاد قرارداد باشد، در تعریف ایجاب هم می گنجد.
قوانین اتحادیه اروپایی در خصوص مفهوم ایجاب ساکت بوده و این مسأله را به حقوق داخلی کشورها واگذار کرده اند. دلیل این سکوت، اختلاف برداشتی است که بین کشورهای عضو نسبت به تعریف و در نتیجه مصادیق ایجاب وجود دارد. برای نمونه، در


دیدگاهتان را بنویسید