ویژگی هاییه که همه آدما در داشتن اونا با هم مشترکند،چیزایی که از ما آدم ساختهه.سیاه و سفید و وزیر و وکیل هم نداره،در این مورد خاص همه برابریم.ویژگیایی مثل احساسات،نفس کشیدن،خوابیدن،خندیدن و ناراحتی خوردن!

هر چند شاید در نگاه اول “ناراحتی خوردن” خیلی به چشم نیاد اما از خصوصیات طبیعی زندگی هر انسانی هست و لا رَیب فیه !

آدما بین و میروند،زلزله ها هم همینطور اما حسرتا که بین،می مونن،یک عمر همراه ما و در کنار ما هستن و در بزنگاهای احساسی مون خودشون رو نشونمی دن و دردمون رو تازه می کنن.

فرقی نمی کنه زلزله باشه و یا اتفاقی دیگر، سناریو تکراریه: ندونستن قدر داشته هامون و بعد ناراحتی از دست دادنشان.

این داستانِ همیشگیِ حسرته و زلزله فقط نوع اونو تغییر میده.

از عجایب روزگار اینه که فرق بزرگی بین حسرتای قبل و بعد از زلزله هست،

حسرتای قبل از زلزله مادی ان،بزرگند و پر زرق و برق. از جنس رویاها و آرزوهای از دست رفته.

حسرتای بعد از زلزله اما الهی ان،کوچکند و به روح آدمی و دنیا نزدیکتر. از جنس قدرشناسی ان. قدر لحظه ها،خاطرات،آدما،سقف بالای سر،شام دور هم و چیزایی مثل این.

خونه که با زلزله بریزه،خونه می شه ناراحتی،خندها و خاطرات درون خونه می شه ناراحتی بزرگتر،از اون نوع مرداَفکنش.

خونه فقط چند بلوک،سیمان و بتن نبود.خونه یک اتمسفر ساخته شده از سعی چندین نفر طی چندین سال بود.من ناراحتی اون اتمسفر رو میخورم.ناراحتی درک نکردن اون مجموعه و زندگی نکردن در لحظه رو.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   دانستنیای بدنسازی؛ حقایقی که هر بدنساز باید بدونه 

احساس می کنم “قانون پایستگی انرژی” اینجا هم خودشو اثبات کرده و این انرژی (اتمسفر) نه تنها از بین نرفته بلکه به یه جور دیگر تبدیل شده که حالا جمع آوری و “بازگشت” اون غیرممکن شده. شاید بهتر باشه بگم اون انرژی حالا به ناراحتی تبدیل شده،از اون نوع مرداَفکنش !

نمی دونم شاید من هم باید بنا به عادت معهود و کلیشه عادی مِن باب ناراحتی عطرِ غذاهای مادر،خندهای پدر،قابای عکس روی دیوار و خاطرات کودکی قلم فرسایی می کردم اما اگه کمی دقیق تر نگاه کنیم میتونیم ببینیم که همه اینا “جزیی از کُل” هستن که به شکل تنگاتنگی به هم در رابطه ان و واسه بهتر دیدن شون فقط لازمه کمی از بالاتر به همه اینا نگاه کنیم و مثل یک مجموعه ببینیم شون.

کودکی-نام-تصویر

من اما هنوزم ناراحتی اون “کُل” رو می خورم. ناراحتی همه چیزایی که اون جَو رو می ساختن و حالا نیستن و مثل جنگ در آیات قرآن حتی اگه تموم آدمای روی کره زمین هم جمع شن قادر نیستن یکی مثل اون -مثل خودِ خودِ اون- رو بوجود بیارن.

دسته‌ها: آموزشی

دیدگاهتان را بنویسید